شايد از اول دنيا برسد

و از آن سادگي فطرت آدم با خود

قدر يك معني لبخند پيامي آرد

شده كه تنگ‌دل گمشده هايت باشي؟!

دلت از حجم تحرك به شكايت آيد

و به آن دورترين دهكده‌ي خاطره‌ها انديشي

كه به اعماق هماغوشي شب مدفون است

كوچه هايي تاريك...

كوچه‌هايي بن باز...

مملو از آواز...

كه هنوز از طرف مردم شهر...

تير برقي نشده قامت مصنوعي نور

شبنم پاك تر از اشك يتيم

بر تمام صفحات گل سرخ

كه تراود همه شب قطره به قطره

به سلام سحر از گونه‌ي گل مي‌لغزند

مثل آن فاصله تا افتادن...

به لقايت نظر پاك و زلالي دارم